Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010

ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ

Στα ομηρικά κείμενα, ο Ερμής, στον πλέον αρχαιότερο και προερχόμενο απ’ την Μυκηναϊκή προϊστορία, ελληνικό μύθο που υπάρχει, αποκαλύπτεται ότι: «ολίγο μετά την γέννησή του στη Κυλλήνη της Αρκαδίας, υπερπηδά το σπήλαιο που τον έφερε στο κόσμο η Μαία,( η μεγαλύτερη των Πλειάδων νυμφών, κόρη του Άτλαντα), και πηγαίνει στα βουνά της Πιερίας για να πάρει απ’ τον Απόλλωνα τις δαμάλεις.» Ένας παρόμοιος μύθος βρίσκεται και στην Ινδική θρησκεία, όπου στις Βέδες (Ιερή σειρά βιβλίων των Ινδών), το ποίμνιο με τις δαμάλεις του Ίνδρα, κλάπηκαν απ’ τον Βαλά. Ένας αυθεντικά μυστηριακός μύθος που έως τις ημέρες μας δεν έχει αποκαλυφθεί. Υποθέσεις πολλές, μα καμία όμως που να δείξει τον ακριβή ορισμό.

Το πρώτο επίθετο που συναντάμε εκείνα τα προϊστορικά χρόνια για τον Ερμή και στα πρώτα ομηρικά κείμενα (Ιλιάδα), είναι το: «Αργειφάντου», που σημαίνει τον εμφαίνοντα το λαμπρός φως (Άργος). Στους ομηρικούς ύμνους, παρουσιάζεται και σαν εφευρέτης του μουσικού οργάνου, της λύρας. Αξιοπρόσεκτο υπάρχει ακόμη, ότι ο Ερμής είναι εκείνος που σχετίζεται με την αρχή των θυσιών. Μάλιστα ο Όμηρος μας υμνεί: «Πως μπροστά στην αναμμένη φωτιά οδηγεί δύο δαμάλεις που τις ανατρέπει και τις σφάζει, διαχωρίζει και ψήνει τις σάρκες σε δώδεκα μερίδες προορισμένες για τους δώδεκα θεούς». Απ’ τους Μυκηναϊκούς χρόνους, θα πρέπει να λατρευόταν και σαν ψυχοπομπός κρατώντας χρυσή ράβδο και να υπαγόταν στις χθόνιες των μυστηρίων θεότητες. Ο Όμηρος πάλι μας λέει γι αυτό:

«Ερμής δε ψυχάς Κυλλήνιος εξεκαλείτο
Ανδρών μνηστήρων, έχε δε ράβδον χερσίν….
Ήϊσα αίψα δ’ ίκοντο κατ’ ασφοδελόν λειμώνα,
Ένθα τε ναίουσι ψυχαί, είδωλα καμόντων».
(Ιλιά. Ε, 695)

Είναι σίγουρα μια μεγάλη μυστηριακή θεότητα για την προϊστορία και την ιστορία της αρχαίας Ελλάδας. Στα μυστήρια δε της Ελευσίνας και της Σαμοθράκηςείναι ο εραστής της Περσεφόνηςκαι της Εκάτης παράλληλα. ΟΕρμής συνοδεύει την Περσεφόνηκαθώς εξέρχεται απ’ τον Άδη. Στην αρχαία Ελλάδα λατρεύετε και σαν«αγοραίος» γιατί απέδιδαν σε τούτον της εφευρέσεις των μέτρων, των σταθμών, των ζυγών και ότι αφορούσε γενικά το εμπόριο. Συνήθως οι κλασικοί καλλιτέχνες του μαρμάρου, τον παριστάνουν σε διάφορους τύπους με τον αμνό (κριάρι) ως αχώριστο σύντροφό του. Ο Ονάτας παριστά το άγαλμά του με τον αμνό στον ώμο. Μια απεικόνιση που αργότερα υιοθετήθηκε κι απ’ τους χριστιανούς για τον Ιησού. Ο Παυσανίας για το μυστηριακό χαρακτήρα του Ερμή γράφει: «Ορθά ων είχε τα αιδοία τ’αγάλματα του Ερμέω Αθηναίοι πρώτοι Ελλήνων μαθόντες παρά Πελασγών εποιήσαντο οι δε Πελασγοί ιρόν τινα λόγον αυτού έλεξαν, τα εν τοίσι εν Σαμοθράκη μυστηρίοισι δεδήλωται». (Β. 3, 4.)

Και στα χρόνια, περίπου, της Αθηναϊκής δημοκρατίας οι φιλόσοφοι δειλά-δειλά, αρχίζουν να παρουσιάζουν σε κοινή πορείας ταύτισης Ερμή-Θωθ (Φιληβ. 23.) Έτσι οι δύο αυτές θεότητες παραμένουν έως τις ημέρες μας να είναι ταυτόσημες. Στα πρώτα όμως χριστιανικά χρόνια, εισήχθη απ’ την Kabalah (Ιερό κείμενο των Εβραίων), στην ίδια πνευματική ταυτότητα και τρίτο πρόσωπο απ’ τους νεοπλατωνικούς, το πρόσωπο του Αβραάμ, ή όπως κανονικά ονομάζετε: Ιμπραχήμ –φανερή βέβαια η παραφορά του ονόματος «Ερμής»-.

Η Kabalah αποκαλύπτει τις γενικές μυστηριακές, κοσμογονικές και φιλοσοφικές γραμμές του εβραϊκού θρησκευτικού πιστεύω που δεν ξεχωρίζει σε βασικά σημεία από εκείνη τη σοφία του Έλληνα Ερμή. Μια θρησκευτική αλήθεια που είναι ακόμα παρμένη απ’ το «σμαραγδένιο πίναξ». Ο Ιωάννης Στοβαίος, εργάστηκε πάρα πολύ με τον σμαραγδένιο πίνακα τουΤρισμέγιστου, σε αποσπάσματα του τετράτομου βιβλίου του που είχε τον τίτλο«Ανθολογία», και που άφησε στο γιό του Σεπτίμιο έχει αναλύσει με τις γνώσεις της εποχής του το μεγαλύτερο μέρος της σοφίας του Ερμή. Εκεί βρίσκονται 17 κεφάλαια, τέσσερεις διάλογοι και είκοσι δύο διδαχές που πραγματεύονται την αρχαία σοφία του σμαραγδένιου πίνακα. Μεταγενέστεροι κατά πολύ είναι «οι σμαράγδινοι πίνακες του Θωθ».ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου